آرش کمانگیر

         که با آرش ترا این آخرین دیدار خواهد بود.

                  به صبح راستین سوگند

                         به پنهان آفتاب مهربار پاک بین سوگند

                                       که آرش جان خود در تیر خواهد کرد.

زمین می داند این را آسمانها نیز

        که تن بی عیب و جان پاک است

               نه نیرنگی به کار من نه افسونی

                       نه ترسی در سرم نه در دلم باک است

ز پیشم مرگ

    نقابی سهمگین بر چهره می آید

               به هر گام هراس افکن

                          مرا با دیده خونبار می پاید

                                    به بال کرکسان گرد سرم پرواز می گیرد

                                              به راهم می نشیند راه می بندد

                                                           به رویم سرد می خندد

                                                                    به کوه و دره می ریزد طنین زهر خندش را

                                                                                      و بازش باز می گیرد

دلم از مرگ بیزار است

       که مرگ اهرمن خو آدمی خوار است

                ولی آن دم که ز اندوهان روان زندگی تار است

                           ولی آندم که نیکی و بدی را گاه پیکار است

                                    فرو رفتن به کام مرگ شیرین است

                                                   همان بایسته آزادگی این است

*****

THE END